بچه های ما منعکس خواهد شد در پشت COVID-19 بیماری همه گیر–من امیدوارم که آنها به یاد داشته باشید این چیزها


what-i-will-tell-kids-corona-1
اوت د ریچلیو/Pexels

بیش از چند هفته گذشته من صرف مقدار خوبی از زمان تأمل در چگونه من به صحبت کردن با فرزندان من در مورد این قرنطینه بیماری همه گیر. مغز من می چرخد با بسیاری از راه های آن را تحت تاثیر قرار داده است من به عنوان یک فرد اما از همه مهمتر من به عنوان مادر خود را.

من می دانم که بچه باید برخی از خاطرات خود را به نگاه کردن به, اما من هنوز هم نمی تواند کمک کند اما تعجب می کنم که آنچه من می گویم اگر آنها از من بپرسید در مورد دیدگاه من در این تجربه است.

من بدون شک به یاد داشته باشید این اضطراب است که گریبانگیر من تماشای ما کل جهان به توقف آمده با مدارس لغو گردهمایی های اجتماعی به پایان رسید و کسب و کارهای محلی بسته شده است. همراه با اشک من ریختن سکوت در حمام به دلیل ترور من احساس برای ما آینده بهداشت و سلامت از هر کس در اطراف من.

من فکر می کنم در مورد خرید مواد غذایی با ماسک صورت و دستکش آمدن خیس در ترس است که من را به این ویروس در صفحه اصلی به خانواده من است. و تعداد بی شماری از دستمال مرطوب استفاده کردم پاک کردن هر ظرف و سطحی پس از آنها بستهای.

من قطعا به یاد بیاورید تمام راحتی های ناخواسته-غذا خوردم و در وزن من به ناچار به دست آورد. همراه با این واقعیت است که من به ندرت باران و یا لباس پوشیدن و در بیش از sweatpants.

من را بازشماری چگونه من تنها راه واقعی برای فرار بود برای شروع در حال اجرا است. آن چیزی نبود که من برنامه ریزی شده بود و یا حتی می خواستم اما آن را یک ضرورت به سادگی به دور است.

من انقباض غیر ارادی ماهیچه به عنوان من به یاد داشته باشید قانون دستکاری مدیریت کار از خانه و کمک به بچه های ما با مدرسه. روز احساس بی پایان از راه اندازی گوگل کلاس های درس بنابراین ما می تواند کنفرانس تلفنی در گنجه و پاسخ به ایمیل ها در حالی که ما به طور همزمان مشغول به کار بر روی مسائل ریاضی.

قلب من خواهد شکست که من به یاد داشته باشید که چقدر من از دست رفته من پدر و مادر و خانواده و دوستان است چرا که به عنوان سخت به عنوان شما سعی می کنید واقعا وجود دارد هیچ مجازی جایگزینی برای یک آغوش.

من می دانم که بدون تردید من فکر می کنم در مورد بی شماری نماز من فرستاده به جهان برای بهداشت و درمان کارگران شد که خطر جان خود را برای نجات دیگران. و مصرف غم و اندوه من احساس شنیدن داستان از افرادی که تا به حال به مرگ به تنهایی در تخت خود را تنها با یک مجازی خداحافظی از عزیزان خود. من به یاد داشته باشید درد و دل شکستگی و احساس درماندگی است.

من فکر می کنم در مورد ساعت های بی شماری از مغز ذوب روی صفحه نمایش زمانی که من بچه ها قرار گرفتند و پس از آن شام که در آن ما مجبور کودکان و نوجوانان ما را به نشستن با ما در زمانی که آنها می خواستند به هر نقطه اما وجود دارد.

من را بازشماری بسیاری از بهار بارانی روز که در آن ما گیر شدند در داخل خانه دور گرفتن یک آزادی ما هنوز به رفتن خارج.

قلب من غرق خواهد شد همانطور که من به یاد داشته باشید من اشک کودکان بیش از دست رفته خود را عموزاده خود فوتبال بازی ها, معلم خود و یا حتی توانایی خود را برای رفتن به زمین بازی. خود را در غم و اندوه بیش از چیزهایی که آنها از دست رفته خواهد شد دردناک ترین خاطره همه آنها را.

What I'll Remember About The Pandemic Vs. What I'll Tell My Kids
Andrea Piacquadio/Pexels

در حال حاضر من می دانم که من هستم اجازه به یاد داشته باشید همه اینها اما به عنوان مادر خود را که به این معنا نیست که این خاطرات باید به آنچه که من را انتخاب کنید به آنها بگویید.

من به آنها بگویید که چگونه خوش شانس ما برای رسیدن به خانه با هم. که ما بهترین های ما به خیس خوردن تا هر دقیقه ما به عنوان یک خانواده در حالی که ما ایمن ماندن در خانه. من توضیح خواهم داد که اگر چه آینده کمی تار این عدم قطعیت نیز آورده امید آینده ای بهتر.

من توضیح دهید که چگونه خوش شانس ما هنوز قادر به مغازه هر دو در فرد و آنلاین) است که اگر چه وجود دارد محدودیت های ما هرگز بدون غذا به اندازه کافی و یا ضرورت.

من به بحث در مورد چگونه من انداخت من رژیم غذایی از پنجره به بیرون و متوقف نگرانی در مورد آرایش. که من فقط برای راحتی لباس پوشیدن هر روز آغاز شده و در حال اجرا دوباره به پاک کردن سر من.

من تأکید می کنم که چگونه خدا را شکر ما به از صفحه اصلی کار با آنها را زمانی که بسیاری تا به حال شغل خود را از دست. و آن مدرسه بود از راه دور, اما آنها هنوز هم قادر به یادگیری و رشد در خانه با ما.

من به بحث در مورد چگونه مردم مانند پزشکان و پرستاران شد مدرن روز ابرقهرمانان و همه ما بر یک درک برای مردم مانند فروشگاه مواد غذایی تحویلدار تحویل مردم و کسب و کارهای کوچک.

من به آنها بگویید در مورد جمعه شب فیلم ما آغاز شده و راه آنها را دوست به بازی با هم بر روی بازی های جدید سیستم ما خریداری کرده بود. من خواهد شد بحث در مورد بازی های هیئت مدیره ما, تصاویر, ما, رنگی, آزمایش های علمی تکمیل و قلعه ما ساخته شده است.

من به آنها یادآوری می کنم در مورد چگونه ما شروع به شام-زمان سنت که در آن ما می خوردند به عنوان یک خانواده و مورد بحث ما مورد علاقه بخش از روز است. و همچنین من را به آنها بگویید در مورد زمان ما صرف خارج در آن روز آفتابی زیبا پریدن از روی ترامپلاین ما سوار دوچرخه رفتن در طبیعت پیاده روی و انجام پروژه های حیاط.

من کاملا با آنها به اشتراک بگذارید که از دست رفته مردم و حوادث طبیعی بود اما برای ما همه چیز را از دست داده و در آن زمان ما به دست آورد در اضافه شده زمان ما صرف با هم.

من آنها را به خاطرات آنها سزاوار شنیدن زیرا اگر چه وجود دارد که من ترسیده بود و غرق در بسیاری از زمان ما صرف با هم بود واقعا فوق العاده و ارزش به خاطر سپردن.

اما بالاتر از همه, من سعی خواهد کرد برای همیشه آنها را به یاد که ما خوش شانس بودند چون ما سالم و امن و با هم و در یک جهانی و همه گیر است که واقعا تمام است که در پایان مهم است.

tinyurlis.gdv.gdv.htu.nuclck.ruulvis.net